Afdingen is een vak

Afdingen is een kunst die je in Indonesië snel onder de knie moet zien te krijgen. Behalve in grote winkels en supermarkten zijn verder de prijzen overal onderhandelbaar. Onderhandelen is een spel, en je houdt ervan of niet. Ik ben er persoonlijk niet zo’n fan van. Al dat gedoe en gesteggel voordat je eindelijk in de becak kunt gaan zitten. Maar het spel heeft ook zo z’n charme. Laats was ik in Denpasar op de markt. Naast de bakken afgehakte kippenledematen en bloederige bakken vol stukken vlees bedekt met vliegen, kon je hier ook allerlei kruiden krijgen, waaronder saffraan. De kenners onder ons weten dat dit heel moeilijk te krijgen is en meestal erg duur. Hier lagen zakjes prachtige stampertjes te wachten op een koper. Het vrouwtje met wie ik even daarvoor aan de praat was geraakt en me mee had genomen naar het kraampje van haar zus, drong aan een zakje te kopen. Natuurlijk. 150.000 duizend rupiah, zo’n 10 euro wilde ze ervoor hebben.

Ik peinsde er niet over. “Mag ook goedkoper hoor’, begon de vrouw het welbekende afdingspel. ‘Hoeveel wil je ervoor geven?’ Ik wilde het eigenlijk helemaal niet zo per se hebben, en schud wat met mijn hoofd, draal en loop weg. ‘Ok, ok, voor 100.000 mag je het hebben’, roept ze me na. Weglopen is verreweg de meest effectieve stap in dit spel. De prijs zakt met elke meter die je bij de verkoper vandaan zet. Maar ook voor 100.000 wil ik het niet hebben en ik loop nu helemaal weg, naar beneden, en naar buiten. Ik sta net een bak volgestouwde kippen te bewonderen als de zus die mij in eerste instantie naar haar toe had gebracht weer aan komt rennen. Voor 40.000 mag ik de saffraan hebben. Ik weet dat dit wel echt het uiterste bod moet zijn en ga akkoord. Toch mooi 110.000 van de oorspronkelijke prijs af gekregen.

Diezelfde dag, nog geen twee uur later. Ik zit op de brommer, moet volgens de borden rechtsaf, maar ik zie verder iedereen rechtdoor rijden. Het zal wel. Ik sla af, ben nog geen 5 meter na de bocht als er een agent voor mijn brommer springt en me maant te stoppen. Shit. ‘Je mag hier niet rechtsaf slaan’, zegt de agent. En neemt me mee naar zijn uitkijkpostje op de hoek van het kruispunt. ‘Heb je je rijbewijs bij je?’ Shit. De agent begint meewarig met zijn hoofd te schudden. Gelukkig heb ik wel mijn brommerregistratiepapieren bij me en die overhandig ik hem trots. ‘Zo’, zegt de beste man, ‘ik neem deze papieren in en je kan ze 2 september op het hoofdbureau afhalen. Ik slik.

‘Of wil je ze soms vandaag mee hebben? Dat kost je dan 50.000 rupiah. Alhoewel ik dolblij ben dat hij me niet de toeristenprijs rekent die zo’n 300.000 zou zijn geweest, probeer ik een andere tactiek. ‘Vijftig duizend’, vraag ik vol ongeloof. ‘In Yogya kost zo’n bekeuring maar 20.000’. Ik lul maar wat maar je kan het altijd proberen. ‘Toe 30.000 dan opper ik, maar de agent houdt vol, 50.000. Ik schud mijn hoofd. ’40.000, meer ga ik echt niet betalen’, probeer ik brutaal. En ja hoor, de agent is akkoord.

Met een grote smile rijd ik weg, nadat de agent me wel tien keer zijn excuses aanbiedt voor de bekeuring. In welk land gaat het afdingspel zo ver dat je zelfs bij de politie kan afdingen op je bekeuring? Voor een keer ben ik blij met de corruptie in dit land.

Maaike loves Bali

Ik geef toe, het is een beetje stil geweest van mijn kant. Niet omdat ik het nou zo razend druk heb met werk, maar meer met genieten van Bali.

Behalve een artikel over wijn op Bali, ja, je moet altijd dicht bij je talent blijven :-) heb ik weinig uitgevoerd. Behave elke dag naar het strand gaan en onder leiding van mijn Finse vriendin Joana de leukste plekjes ontdekken. Laatst sleepte ze me mee naar de meest decadente club van heel Bali. En decadent was het. Op de loungestoelen achter ons zaten Nada van Nie met exman Bryan Roy en de kids, en op het strand voor de club botste ik bijna tegen Marco Borsato op. Eerlijk waar. Moet toegeven dat vrouwlief er ook zonder make-up errug goed uitziet.

Maar maak je geen zorgen dat ik verander in een strand monster. Op af en toe wat alcohol na ben ik walchelijk gezond aan het doen. Ik ben begonnen met kickbox lessen, 2 maal per week. Ja, daar ben ik zelf ook wel een beetje van onder de indruk, Maaike in de sportschool. En het ergste is dat ik het nog ontzettend leuk vind ook. De dag erna kan ik meestal bijna niet lopen van de spierpijn, maar nooit geweten dat het zoveel voldoending kan geven om iets(boxbal) of iemand flink te bewerken met je vuisten en benen. Nadeel is wel dat je de volgende dag zelf ook onder de blauwe plekken zit.

Heb gister een huisje gevonden waar ik extreem gelukkig mee ben. Het is in Seminyak, het upperclass gedeelte van Bali waar alle rijke stinkerts in hun luxe villa's wonen. Mijn huisje is boven een galerie, kijkt uit over de rijstvelden en is op loopafstand van het strand,. De eigenaresse is binnenhuis architecte geweest dus alles ziet er ook nog eens geweldig uit. oh ja, én er is een hangmat!

Over 3 daagjes ga ik eindelijk Floorlief in mijn armen sluiten, en dan gaan we samen Bali onveilig maken. Ik kan niet wachten.

Gedegradeerd

Ik ben gedegradeerd in stoerheid. Ik heb mijn scooter in Yogya ingeleverd en ben verhuisd naar Bali. Omdat in Bali alles lekker dichtbij elkaar ligt, kan je hier makkelijk alles fietsen. De eerste dag na mijn aankomst meteen op pad gegaan om een fiets te kopen. Hij mocht natuurlijk niet te duur zijn.....In de fietsenwinkel was het even slikken, de fietsen waren toch iets duurder dan ik verwacht had. Maar, stelde de man me gerust, voor in de winkel stonden de goedkope fietsen (60 euro). Waaronder een prachtige nep-oude herenfiets. Helaas niet verkrijgbaar in damesvariant. Aangezien die stang toch erg onpraktisch is met rokjes, bleef er maar 1 andere optie open: de rode dames tourfiets….met mandje! Slik.

Een fiets met mandje ipv een scooter, ik moest even wennen aan het idee. Maar hoe lelijk ook, zo’n mandje is best handig, zei ik tegen mezelf, en 5 minuten later was ik de trotse eigenaar van mijn rode mandjes-fiets. Missie volbracht. Nu alleen nog terugfietsen naar mijn hotel. Geen idee waar dat was. Gelukkig had de man van de winkel een idee, hij zou mij plus fiets wel even ‘thuis’ afleveren. ‘Spring maar achterop de motor’, zei hij. Ik keek hem vreemd aan maar deed wat hij zei. Vervolgens pakt hij de fiets, keert ‘m om, zet het zadel op mijn ene been, het stuur op mijn andere, en daar gaan we. Indonesiers vervoeren werkelijk alles op de fiets, tot hele winkels aan toe, dus niemand keek raar op van een toerist die achterop de motor zat met een fiets op zig. De enige die raar keken waren de andere toeristen….

Nu fiets ik dagelijks met mijn inmiddels zeer geliefde mandjesfiets door Bali. En het is nog gevaarlijker dan motorrijden! En ik word regelmatig uitgelachen. Maar dat maakt niet uit, mijn fiets en ik, wij kunnen de hele wereld aan!

Bommen

Oud nieuws, maar afgelopen vrijdag zijn er zoals jullie weten 2 bommen ontploft in Jakarta. Ik lag nog lekker te slapen toen mijn vriendin in Bali me een sms stuurde dat ik zaterdag uit moest kijken als ik naar Bali zou vliegen en niet te lang op het vliegveld rond moest hangen. Ik had geen flauw benul waar ze het over had. Maar zodra ik de tv aandeed en ik de beelden zag, gierde de adrenaline door mijn lijf. Ik rende naar mijn kamer, begon als een gek mij rugtas te pakken en wilde al op de taxi naar het vliegveld stappen toen ik bedacht dat het wellicht verstandiger was eerst met de krant te bellen.

Wat ik me niet realiseerde was dat het vrijdag was en er op zaterdag geen krant uitkomt en ik dus niets kon schrijven voor de volgende dag. Dan had het ook geen zin om naar Jakarta te gaan. Wat op zich ook heel goed uitkwam omdat ik zaterdag van plan was om naar Bali te verhuizen.

De aanslagen zijn nog niet opgeeist, maar men vermoedt dat Noordin M Top erachter zit, een leider van een geweldadige splintergroepering van Jemaah Islamiyah, die ook verantwoordelijk was voor de eerdere bomaanslagen op Bali.

Ik ben ook een beetje huiverig voor Bali, je weet maar nooit, dus ik heb besloten een verstandige meid te zijn en Kuta zoveel mogelijk te mijden....bijkomend voordeel is dat je dan ook minder last hebt van dronken Aussies..

Wie gaat het worden

Al weer een beetje laat, maar vorige week waren er presidentsverkiezingen. Ik toog af naar het vredige kuststadje Pacitan waar de huidige president SBY (afkorting) vandaan komt.

Meestal is de verkiezingstijd een roerige tijd, zo niet dit jaar. De hele verkiezing en het circus eromheen was ronduit saai. Alle 3 de kandidaten beloven namelijk precies hetzelfde: 'vooruitgang voor de kleine man'. Of zoals een man die ik interviewde het zo mooi zei: 'het is net een vaas bloemen. Alle drie de vazen hebben een andere vorm, maar hun functie ie exact hetzelfde. Debatten tussen de 3 kandidaten werden monologen waarin ze elkaar gelijk gaven en braaf meeknikten.

Ik zal ze even aan je voorstellen. Je hebt SBY, de huidige president, die de afgelopen 5 jaar idd het nodige gedaan heeft om de kleine man vooruit te helpen. Goedkoop onderwijs, betere en goedkopere zorg, microkrediet, etc. Dan heb je de enige vrouw van het stel: Megawati. Zij is eerder aan de macht geweest en heeft pijnlijk weinig gepresteerd in die tijd. Dan het je als laatste Jusuf Kalla, de huidige vice-president.

Elke kandidaat heeft een runningmate. SBY's runingmate is iemand uit het bankwezen, wat tot veel boe-geroep over neo-liberalisme leidde. Maar nee, dan de andere 2 runningmates. De een is verantwoordelijk voor het gewelddadig neerslaan van de studentenprotesten in 1998, de ander voor de moorden op oost-timor. Lekker zooitje.

Maar goed, de boodschap van alle 3 is dus eender. Kalla heeft tegen zich dat hij niet uit Java komt, 'en hoe kan iemand die geen Javaan is nu het land leiden', vraagt mijn informant zich hardop af. Megawati heeft als enige pro dat ze de dochter van de allereerste en zeer geliefde president van Indonesie is, Soekarno. Dat SBY zou gaan winnen werd in de polls al voorspeld.

In Pacitan is SBY natuurlijk helemaal de held. Bij zijn oude huis dat nu omgetoverd is tot een klein museum, is het die dag erg druk. Oude schoolvrienden halen herinneringen op uit de tijd dat ze samen in een band zaten en The Bee Gees nummers speelden. En over de kwajongensstreken die ze uithaalden. Maar SBY niet hoor, verzekerden ze me, die keek altijd alleen maar, maar deed zelf niet mee. Nee, tuurlijk niet.

Bij het lokale stembureau waar ik die dag ging posten kwamen 404 mensen stemmen. Op een formulier staan de foto's van de 3 koppels, de koppel naar keuze moet aangevinkt worden met een rode stift. De commissie die de verkiezing leidt is erg streng. Heb je 2 vinkjes gezet, dan wordt je stem afkeurd. Een melige stemmer heeft SBY enkel een rood snorretje gegeven, het formulier word niet meegeteld.

Na het stemmen doop je een vinder in groen-paarse inkt, die er een paar dagen niet afgaat. Zodat je niet nog een keer kan gaan stemmen. Heel slim bedacht.

Na anderhalf uur tellen heeft Kalla 9 stemmen, Megawati 19 en SBY 364. In Pacitan zijn ze reuze tevreden, 'hun' president heeft gewonnen. Ook de landelijke peilingen laten een 60% meerderheid voor SBY zien.

'Hij heeft de afgelopen 5 jaar goed werk geleverd, laat hem dat maar voorzetten', zegt een oude man. 'SBY is onze held'.

Koude kermis

Er zijn van die momenten dat je even vreselijk baalt dat je in Indonesië bent. Vandaag is zo’n dag. Zonder verder in detail te treden kan ik wel zeggen dat ik reden had om een feestje te geven. Toen vanmorgen ook nog bekend werd dat Sutik en Hope een visum voor Nederland hadden gekregen, was er helemaal reden tot feest.

Alcohol is schaars als je niet op Bali woont, bier is nog net aan te komen als je een beetje moeite doet, maar veel meer is er niet. Behalve in dat ene kleine winkeltje waar ze onder de toonbank Indonesisch gestookte, maar desalniettemin zeer goed drinkbare, wodka en whisky verkopen.

De sms-jes voor het zuipfestijn zijn de deur uit, ik klim op mijn motor om een flinke hoeveelheid drank en chips in te slaan. Als ik mijn bestelling opgeef zegt de jongeman achter de toonbank met een stralende glimlach op zijn gezicht dat zowel whisky als wodka op zijn. ‘Hij neemt me in de maling’, denk ik. Er zijn 2 andere mannen in de winkel, wellicht dat de jongen denkt dat ze van de politie zijn ofzo. Ik wacht geduldig tot de mannen weg zijn en vraag dan nog een keer heel beleefd om de felbegeerde drank. ‘De voorraad is op’, antwoordt de jongen resoluut. ‘Onlangs allemaal in beslag genomen’.

Ik kan de boel wel kort en klein slaan. Heb je een keer een reden om iets te vieren, heb je geen ingrediënten om het mee te vieren. Ik verdenk de politie ervan dat ze ivm de presidentsverkiezingen van aanstaande woensdag alle drank in beslag hebben genomen om problemen te voorkomen, zoals ze laats ook in Solo hebben gedaan. Hetzelfde geldt voor de jacht op wiet.

Zo corrupt als Indonesië is, kun je in dit geval nog maar op 1 plek terecht: bij de politie zelf. Die verkoopt via de achterdeur weer voor een dubbele prijs wat ze tijdens hun razzia hebben buitgenomen. Maar aan dit corrupte zooitje wil ik geen deelgenoot zijn dus rij ik met lege tassen weer naar huis. Leve Indonesië!

Prodentsmile

Voor je het weet verander je hier in een Gooische Vrouw. Zo zat ik vanmorgen een uur lang in de tandartsstoel. Niet omdat ik kiespijn had, maar om mijn tanden te bleken met laserbehandeling! Iets wat in Nederland een kostbare 'ingreep' is, maar hier slechts eenvijfde van de prijs in Nederland is. Een uur later liep ik met een stralende Prodentsmile naar buiten.

Het probleem van een land waar alles heel goedkoop is, is dat je je een soort maakbare mens gaat voelen. Ik had het er laatst over met een vriendin, die ook net haar tanden had laten bleken. 'What's next?' zeiden we tegen elkaar. Permanentje? voor minder dan 5 euro heb je hier een bos prachtige krullen. 'Waarom laten we geen extensions zetten', opperde mijn vriendin, die net als ik haar haar wil laten groeien, maar wat niet zo wil vorderen. 'Ik las ook dat je hier een behandeling kan doen die je bovenbenen en billen strakker maakt', fantaseert ze verder. 'Zal ook wel niet zoveel kosten.'

Lange haren, witte tanden, strakke benen, als we er een klein beetje geld tegenaan gooien kunnen we ware Barbies worden hier. Vooralsnog heb ik alleen maar pijnscheuten in mijn tanden . Wie mooi wil zijn....