Terwijl ik mijn blanke huidje zoveel mogelijk laat bakken in de schaarse zon die er momenteel is, om toch eindelijk die goudbruine tint te krijgen, zijn de Indonesische vrouwen geobserdeerd door het tegenovergestelde: wit worden. Kijk, dat is toch best lastig. Een blanke huid kan je in de zon mooi bruin laten branden, maar hoe krijg je een bruine huid wit? Bleken! En alle vrouwen willen een witte huid, want blank staat voor Westers, blank staat voor schoonheid en blank staat voor succes.
Dus bevatten alle, maar dan ook werkelijk bijna alle cremes, bodylotions en douchegels 'bleekmiddel', althans, ze geven de garantie dat je huid verschillende tinten lichter wordt. Nee daar zit ik op te wachten, zucht. Het toppunt tot nu toe is een tube zonnebrand creme met whitening, ja, echt waar! In de zon zitten en tegelijk wit worden, waar kan dat nou?
Ik gok dat zo'n 70 procent van alle reclames hier op tv ook gaat over middeltjes en cremepjes om je huid lichter te maken. Indo's (mensen van gemixed Indonesisch en Europees bloed, dus blanker dan de rest) zijn hier alleen al vanwege hun huidskleur een succes. Bovendien worden ze vaak als aantrekkelijk beschouwd. Talent of niet, met je blanke Indohuid krijg je veel eerder een rol in die ene soapserie, of kan je zomaar zangeres worden. Gewoon omdat je leuk bent om naar te kijken.
Ik begrijp er echt geen lor van, smeer me nog eens in met bruiningsolie en laat de zon zijn werk doen.
dinsdag 12 mei 2009
zondag 10 mei 2009
Gevaar op de weg
Ik was al niet zo'n ster in het verkeer, (de enige destijds in groep 8 die zakte voor het verkeersexamen) maar hier maak ik de stad echt letterlijk onveilig. Je moet je voorstellen dat iedereen hier, dus meer dan een miljoen mensen, zich per scooter voortbeweegt. Zo ook ik, althans, ik doe een poging. Ik had nog nooit van mijn leven op een scooter gezeten, dus heb ik maar een automaatje gehuurd, je moet het jezelf natuurlijk ook niet té moeilijk maken.
Voor ik hier kwam had ik het sportieve idee om een fiets te kopen. Maar ik was nog geen uur in deze stad of ik was al van dat idee genezen. Ten eerste omdat fietsen hier echt levensgevaarlijk ik, en ten tweede omdat het bij een temperatuur van zo'n 37 graden ook gewoon een natte zweet bedoening wordt. Ok, Maaike aan de scooter, er zat dus niks anders op.
Nadat Sutik (man van mijn nicht) mij de eerste handelingen had uitgelegd, moest ik toch echt de grote weg op. Doodsangsten stond ik uit. Je moet je voorstellen dat ze hier voor een stoplicht acht rijen dik staan, die scooters. En jij helemaal middenin. Hmmmm.
Oh ja, en iedereen rijdt natuurlijk links. Da's dus ff wennen. Linksaf slaan is in principe heel makkelijk, bij een stoplicht mag je door rood gewoon links de bocht om. Maar wat doet Maaike? Die gaat braaf wachten tot het licht op groen springt, steekt de straat over en gaat keurig aan de rechterkant van de weg rijden. Totdat ik ineens 5 banen auto's recht op me af zie komen, Ieeeeeeeeeee.
Nog zoiets. Midden in de stad is 1 stoplicht, die altijd op rood staat, maar die je moet negeren. Weet iedereen, behalve ik. Ik zag 'm wat laat, dus ineens vol in de remmen, keurig voor de streep. Rechts en links word ik ingehaald door anderen die luid toeterend wél gewoon doorrijden. Duurt even voordat je doorhebt dat je als de sodemieter door moet rijden voordat er iemand op je botsts.
Oh ja, en die barbieroze helm staat me enig!
Voor ik hier kwam had ik het sportieve idee om een fiets te kopen. Maar ik was nog geen uur in deze stad of ik was al van dat idee genezen. Ten eerste omdat fietsen hier echt levensgevaarlijk ik, en ten tweede omdat het bij een temperatuur van zo'n 37 graden ook gewoon een natte zweet bedoening wordt. Ok, Maaike aan de scooter, er zat dus niks anders op.
Nadat Sutik (man van mijn nicht) mij de eerste handelingen had uitgelegd, moest ik toch echt de grote weg op. Doodsangsten stond ik uit. Je moet je voorstellen dat ze hier voor een stoplicht acht rijen dik staan, die scooters. En jij helemaal middenin. Hmmmm.
Oh ja, en iedereen rijdt natuurlijk links. Da's dus ff wennen. Linksaf slaan is in principe heel makkelijk, bij een stoplicht mag je door rood gewoon links de bocht om. Maar wat doet Maaike? Die gaat braaf wachten tot het licht op groen springt, steekt de straat over en gaat keurig aan de rechterkant van de weg rijden. Totdat ik ineens 5 banen auto's recht op me af zie komen, Ieeeeeeeeeee.
Nog zoiets. Midden in de stad is 1 stoplicht, die altijd op rood staat, maar die je moet negeren. Weet iedereen, behalve ik. Ik zag 'm wat laat, dus ineens vol in de remmen, keurig voor de streep. Rechts en links word ik ingehaald door anderen die luid toeterend wél gewoon doorrijden. Duurt even voordat je doorhebt dat je als de sodemieter door moet rijden voordat er iemand op je botsts.
Oh ja, en die barbieroze helm staat me enig!
maandag 4 mei 2009
Tekst en uiteg bij de foto's
1) Ik geloofde mijn ogen niet: ze verven hier kuiketjes, vinden de kindeen leuk
2) Ik met mijn 5-maanden oude pracht nichtje Hope
3) Binnentuin en open keuken in het huis
4) Uitzicht vanuit mijn slaapkamerraam, heel vervelend. ps, dat groene zijn dus rijstvelden.
2) Ik met mijn 5-maanden oude pracht nichtje Hope
3) Binnentuin en open keuken in het huis
4) Uitzicht vanuit mijn slaapkamerraam, heel vervelend. ps, dat groene zijn dus rijstvelden.
vrouwenzaken
Kerels kunnen hier stoppen met lezen, de volgende blog gaat nl alleen maar over wijvegezeik. Zo ben ik gister dus op missie geweest om kuise korte broeken te scoren. De korte broeken en rokjes die ik had meegenomen uit Nederland zijn namelijk prima voor Bali, maar in een stad als Yogya kan het dan weer net niet. Korte broeken moeten tot op de knieen, en oh ja, hemdjes liever ook niet. Keurig een t-shirt met mouwtjes, zucht. Anyway, ik dus naar de grootste shoppingmall van Yogya. Keus te over zou je zeggen. Er is echter 1 probleem: de maten. De vrouwen zijn hier namelijk zo ietepetieterig dat ik zelfs een broek in maat XL niet over mijn Hollandse derriere krijg. Grrrrrr.
Na een uur vol frustraties van het passen besloot ik maar over te stappen op de mannenbroeken. Heel charmant. Lekker baggy, ook heel hip, ahum.
Nog een vrouwenprobleempje waar ik nu al tegenaan loop. In de grootste supermarkt van Yogya, genaamd Carrefour, jaja, dezelfde die ze in Frankrijk hebben, op jacht naar tampons. Guess what? Nergens te krijgen! Volgens mijn nicht vinden vrouwen hier tampons eng omdat ze bang zijn dat het hun maagdenvlies kan breken. Ongelofelijk.
Dus voor iedereen die nog van plan is mij op te zoeken: geen drop meenemen aub, doe mij maar lekker een doosje tampons.
Na een uur vol frustraties van het passen besloot ik maar over te stappen op de mannenbroeken. Heel charmant. Lekker baggy, ook heel hip, ahum.
Nog een vrouwenprobleempje waar ik nu al tegenaan loop. In de grootste supermarkt van Yogya, genaamd Carrefour, jaja, dezelfde die ze in Frankrijk hebben, op jacht naar tampons. Guess what? Nergens te krijgen! Volgens mijn nicht vinden vrouwen hier tampons eng omdat ze bang zijn dat het hun maagdenvlies kan breken. Ongelofelijk.
Dus voor iedereen die nog van plan is mij op te zoeken: geen drop meenemen aub, doe mij maar lekker een doosje tampons.
Oud, dik en lelijk
Zit ik hier nu echt plaatjes van het koninklijk huis uit te knippen? Ik moet eerlijk toegeven van wel. Het is zaterdag 2 mei, en in Yogyakarta wordt bij het Nederlandse schooltje vandaag Koninginnedag gevierd voor de kinderen. Ik ben gister aangekomen, en val meteen met mijn neus in de boter. Ook aan het andere eind van de wereld wordt gewoon Koninginnedag gevierd. De kinderen mogen straks mooie oranje kroontjes knutselen die ze dan leuk kunnen versieren met plaatsjes van het koninklijk huis. Dus zit ik als vrijwilliger braaf plaatjes van Maxima, Bea, de kids en Juultje te knippen. Balkenende is ook vereeuwigd, maar die weiger ik uit te knippen. Daarmee kun je je kroontje toch niet versieren?
Een uurtje later zit ik achter de grabbelton, ja ja, ik heb promotie gemaakt. En het loopt als een tierelier. Binnen no time ben ik uitverkocht.
De avond ervoor is ook zeker het vermelden waard. Ik was goed en wel een uurtje in town na een treinreis van 9 uur (met de geweldige reputatie van de vliegtuigmaatschappijen hier kies is eieren voor mijn geld) of ik stond op de Koninginnedag borrel, georganiseerd door een afgevaardigde van de Nederlandse ambassade. Wat een feest. De hoge pief stond bij de ingang van het restaurant met een ernstig gezicht iedereen te vertellen dat we vanavond ivm de gebeurtenis in Apeldoorn, niet te uitbundig mochten wezen. Dat dat ook betekende dat we na het Wilhelmus niet met een glas wijn in ons hand op de koningin mochten toasten, schoot velen in het verkeerde keelgat. De meeste mensen waren namelijk puur voor de rode wijn gekomen.
Wijn is hier nergens te krijgen, behalve heel af en toe tegen torenhoge prijzen. Als je hier een tijdje zit kun je al kwijlend aan een glas rode wijn denken. Gelukkig mochten we na het officiële gedeelte, lees: hoge pief blèrt in de microfoon het Wilhelmus mee, begeleid door een jengelend deuntje van een cassettebandje, toch aan de wijn. Kijk, daar werden de mensen nou blij van.
Om jullie een indruk te geven van de Nederlandse gemeenschap hier. Over het algemeen bestaat die uit oude, intens lelijke, kale en dikke Nederlandse mannen met hun beeldschone Indonesische vrouwtjes. Tja. Ook zijn er een aantal Nederlandse vrouwen getrouwd met een Indonesische man, zoals mijn eigen nicht Caroline waar ik bij in huis woon. Haar man is trouwens manager van de hier mateloos populaire ska band Shaggy Dog. Anyway, de kinderen die uit deze huwelijken voortkomen zijn stuk voor stuk prachtexemplaren die erg gewild zijn voor films en commercials, vertelt mijn nicht me.
Als de grabbelton leeg is mag ik gaan helpen bij het blikgooien. Dat is pas echt leuk. Keer op keer een toren van pringle-blikken maken en die door kinderen omver laten gooien. En dan weer opbouwen. In de brandende zon. Zucht.
Een uurtje later zit ik achter de grabbelton, ja ja, ik heb promotie gemaakt. En het loopt als een tierelier. Binnen no time ben ik uitverkocht.
De avond ervoor is ook zeker het vermelden waard. Ik was goed en wel een uurtje in town na een treinreis van 9 uur (met de geweldige reputatie van de vliegtuigmaatschappijen hier kies is eieren voor mijn geld) of ik stond op de Koninginnedag borrel, georganiseerd door een afgevaardigde van de Nederlandse ambassade. Wat een feest. De hoge pief stond bij de ingang van het restaurant met een ernstig gezicht iedereen te vertellen dat we vanavond ivm de gebeurtenis in Apeldoorn, niet te uitbundig mochten wezen. Dat dat ook betekende dat we na het Wilhelmus niet met een glas wijn in ons hand op de koningin mochten toasten, schoot velen in het verkeerde keelgat. De meeste mensen waren namelijk puur voor de rode wijn gekomen.
Wijn is hier nergens te krijgen, behalve heel af en toe tegen torenhoge prijzen. Als je hier een tijdje zit kun je al kwijlend aan een glas rode wijn denken. Gelukkig mochten we na het officiële gedeelte, lees: hoge pief blèrt in de microfoon het Wilhelmus mee, begeleid door een jengelend deuntje van een cassettebandje, toch aan de wijn. Kijk, daar werden de mensen nou blij van.
Om jullie een indruk te geven van de Nederlandse gemeenschap hier. Over het algemeen bestaat die uit oude, intens lelijke, kale en dikke Nederlandse mannen met hun beeldschone Indonesische vrouwtjes. Tja. Ook zijn er een aantal Nederlandse vrouwen getrouwd met een Indonesische man, zoals mijn eigen nicht Caroline waar ik bij in huis woon. Haar man is trouwens manager van de hier mateloos populaire ska band Shaggy Dog. Anyway, de kinderen die uit deze huwelijken voortkomen zijn stuk voor stuk prachtexemplaren die erg gewild zijn voor films en commercials, vertelt mijn nicht me.
Als de grabbelton leeg is mag ik gaan helpen bij het blikgooien. Dat is pas echt leuk. Keer op keer een toren van pringle-blikken maken en die door kinderen omver laten gooien. En dan weer opbouwen. In de brandende zon. Zucht.
Abonneren op:
Posts (Atom)